De tragiek van het bloggen – zoveel is mij na een jaar wel duidelijk geworden – is dat, naarmate zich meer vermeldenswaardigs voordoet, men minder tijd krijgt om daar ook iets over aan het internet toe te vertrouwen. Zo maakte ik in de weken voorafgaand aan mijn naar ik zelf meen meer dan welverdiende vakantie de dodelijke fout in mijn werk- en cliëntenkring kenbaar te maken dat ik mij enkele weken terug zou trekken, ver weg van internet, e-mail en telefoon. De kwesties stapelden zich vervolgens, elkaar in urgentie overschreeuwend, in versneld tempo op en klokronde werkdagen waren voor mij het onvermijdelijke gevolg. Tijd om te bloggen was er niet meer, totdat ik afgemat maar voldaan, in het waarschijnlijk illusoire besef dat ik voor mijn vertrek de meest prangende kwesties op adequate wijze het hoofd had weten te bieden, de auto voor een rit van 1600 kilometer naar de bevrijdende Balkan zou sturen. Eenmaal daar zou ik het met mijn beperkte maar, zo maak ik mijzelf maar wijs, trouwe lezersschare goedmaken.
Ik had mij voorgenomen mijn vakantie met zalig nietsdoen door te brengen, en in die opzet ben ik met glans geslaagd. Ik verbaas mijzelf daarmee geenszins, want improductiviteit en ontaarde luiheid, mits omringd door mijn geliefden, bevallen mij altijd uitstekend. Maar hoewel ik wist dat ik geen internet ter beschikking zou hebben – ik sluit niet uit mij hier evenzeer van te hebben afgezonderd ware het voluit beschikbaar – had ik voor de zekerheid mijn laptop meegenomen. Wetend dat ik alles zou kunnen uitschakelen behalve mijn hoofd zou ik, zodra gelegenheid en zin samenvallen, gaan schrijven om dit, eenmaal thuisgekomen, te publiceren. Na enkele dagen van onthaasting begonnen mijn gedachten en ideeën meer rust en structuur te krijgen, opende ik mijn digitale toverdoos en begon ik te schrijven.
Mijn productie van de afgelopen weken, in chronologische volgorde:
Het is veel meer geworden dan ik vooraf had gedacht en de stukjes zijn, hoewel uiteenlopende onderwerpen behandelend, wereldbeschouwend, gelardeerd met of aan de hand van vakantie-impressies. Ik hoop dat het lezen ervan iets van de voldoening geeft die ik had toen ik het schreef!
Naschrift: daags voor mijn vertrek uit Kroatië bereikte mij telefonisch het tragische bericht dat Ton Smit, een van de twee eigenaren van het kantoor waar ik al zo lang werk, in de nacht van donderdag 22 juli op vrijdag 23 juli plotseling is overleden. Hij was geen man die ik ‘heb leren kennen als’, maar iemand die al meer dan 25 jaar deel van mijn leven heeft uitgemaakt en mij mede heeft gevormd tot wie ik nu ben. Toch was hij iemand die je moest leren kennen. Achter de harde, soms wat arrogant en argwanend aandoende zakenman ging bij nadere beschouwing een uiterst schrandere, geestige, loyale en kameraadschappelijke kerel schuil. Hoewel inmiddels gepensioneerd was er voor hem geen ophouden aan. Met dezelfde passie als die hij zijn leven lang voor voetbal koesterde bleef hij insprireren, soms opjagen als hij dat nodig vond, maar altijd alles geven aan het kantoor dat hij ooit met Jan begon. Dat moge illustratief zijn voor wie hij was, en hoe hij in de herinnering van velen zal blijven voortleven. Mijn gedachten gaan uit naar zijn vrouw Wilma en zijn zoon Duncan, die ik alle mogelijke sterkte toewens bij de verwerking van dit verlies, en naar Jan de Wolf, die nu zonder zijn strijdmakker van het eerste uur door zal moeten.
Ton, de lichten zijn gedoofd, en de blinden gesloten.
Share on Facebook