Dwaas

Vorig jaar kregen we nog bal met spetters te zien tijdens Koninginnedag, toen Karst Tates met zijn zwarte Suzuki Swift zijn zelfmoordmissie uitvoerde. Het was tot mislukken gedoemd en dat wist Karst natuurlijk zelf ook wel, maar dat weerhield hem niet van zijn 15 seconds of fame. Liever zo, dan in coma bij Hart van Nederland, zal hij hebben gedacht. Helemaal zonder begrip ben ik daar op zichzelf niet voor, al ontbeer ik te enen male het lef voor zoiets en leef ik liever voort in mijn kinderen dan op YouTube. Bovendien is het leven mij te lief om te bekronen met beëindiging. Dus waren we collectief geschokt en hoorden we alle officials plichtmatig aan, met hun onbegrijpelijke verhalen over hoe belangrijk hun rol is geweest in de voorkoming van een mogelijk nog grotere tragedie. Waarschijnlijk zou dat laatste dan een koninklijke snuif van de walm van verbrand autobandenrubber zijn geweest. Meer zat er echt niet in, al geef ik wel grif toe dat het spannende televisie op heeft geleverd.

Uiteindelijk kende Karst’s noodlottige maar spectaculaire aktie van vorig jaar welbeschouwd alleen maar winnaars. Karst zelf, want hij zal hebben bereikt wat hij moet hebben gewild. Het publiek, de koninklijke familie daarbij inbegrepen, dat eindelijk iets enerverends kreeg mee te maken tijdens de jaarlijkse, eeuwigdurende sleur van koekhappen en zaklopen. De Japanse autobouwer Suzuki, die bovenop de overvloedige sluikreclame voor de Swift zijn afkalvende marktaandeel verstevigd zag met een heus republikeins symbool. De talloze bobo’s die, hijgerig bevraagd op hun heldhaftige maatregelarij tijdens al dat onheil, het voorval dankbaar aangrepen om zich carrièreverstevigend in de kijker te spelen. En natuurlijk de omroepen, die eindelijk eens iets te melden hadden op een dag die ze nu eenmaal op een of andere manier moeten verslaan, maar bij God niet weten hoe of waarmee.

Voor dit jaar hield de wereld in de polder de adem in. We werden lekker gemaakt met verhoogde veiligheidsmaatregelen, want men weet maar nooit, al vroeg ik me wel af hoeveel spanning er van een bij een betonnen bloembak – winnaar in het treffen met Karst vorig jaar – geposteerde bewaker uit zou moeten gaan. De werkelijke angst school natuurlijk in de inherent dodelijke saaiheid, zo fraai en veelzeggend verzinnebeeld in het houten staketsel waarmee men een onbeweeglijke heipaal de Middelburgse klei in wilde drijven. Geen luttele 15 seconden, maar tenminste een kwartier kreeg het malle ding aan airtime toebedeeld. De paniek moet groot zijn geweest in de diverse regiekamers en bij de nieuwsredacties en organisatiecommitees.

Maar bij het scheiden van de markt gebeurde het tijdens de evenzo dodelijk landerige Dodenherdenking alsnog. Een toeschouwer zeeg amechtig ineen tijdens de viering op de overvalle Dam in Amsterdam. Nu vind ik dit op zichzelf overigens niet opzienbarend; ik zou me temidden van een verdwaasde – wat is men anders op de Dam op een dag als deze? – meute naar alle waarschijnlijkheid evenmin goed hebben weten te houden, reden waarom ik nooit bij dergelijke bijeenkomsten aan ben te treffen. Een buurman liet daarop geschrokken zijn koffertje vallen. ‘Bom!’, riep vervolgens iemand met gevoel voor humor prompt, die zich tot dan net als iedere bezoeker de blaren moet hebben verveeld. Consternatie volgde, en iedereen was gelukkig. Er waren weer programmavullende nieuwsberichten, geïnterviewde bobo’s en een alsnog tot in merg en tenen verlekkerd publiek dat er een where were you when bij heeft.

Van eenzelfde futiliteit is het slot van het voetbalseizoen. Dat de Tukse huurlingen van FC Twente kampioen zijn geworden lijkt er niet toe te doen; het moest veeleer het seizoen zijn dat AFC Ajax géén kampioen werd. De beloften en de A1-jeugd van de Amsterdammers haalden het evenmin. Het viel niet mee om de competitie de blijkbaar zo vurig verlangde afloop te laten krijgen. Zo werden trainingsvelden dreigend bezocht om de sportieve plicht dan wel het verzaken daarvan, al naar gelang de beoogde uitkomst, te eisen en gonst het in ‘het wereldje’ van de geruchten omtrent premiebetalingen tussen clubs. Maar het zij de mannen van Munsterman en consorten van harte gegund; zij hebben na 10 jaar eindelijk ook hun nieuwe where were you when.