Zak

Ach ja, WikiLeaks. Tot de zak van Sinterklaas veroordeeld vanwege euvele moed om de achterklap uit de besloten huiskamer van de Amerikaanse overheid openbaar te maken. Ernst Hirsch Ballin noemde de huiskamer ooit de kraamkamer van de misdaad. Julian Assange had met zijn internetguerilla’s moeten weten wat er op het spel stond. En het was Fred Teeven, zak par excellence bij de gratie Gods, die eens aan de voordeur van de zoveelste schending van het machtsevenwicht tussen overheid en burger proclameerde dat wie niets verkeerd doet, niets te verbergen moet hebben. Behalve bij overheden, vergat hij erbij te zeggen. Hypocrisie kent geen grenzen en groeit sneller dan metselcellenkanker.

Ik moet vanwege de in hevige staat van verlegenheid verkerende Amerikaanse overheid denken aan mijn middelbare schooltijd. Een jaar of 35 geleden, vijfde klas, economie-één tijdens het zevende lesuur op vrijdag. Een klasgenoot toonde mij een foto waarop een tafereel was te zien van een tienerverjaardag waarop uitbundigheid en meligheid met elkaar om de eer strijden. Inmiddels overigens zelf met een puberende dochter heb ik niet de indruk dat daarin in de loop van tijd veel is veranderd. ‘Leuk’, zei ik plichtmatig. Eén figurant op de foto sprong mij bij nadere beschouwing in het oog, een wat oudere vrouw die voluit deelde in de pubervreugde en zich voor de gelegenheid had getooid met overmatige make-up in de toen hippe Nina Hagen stijl. ‘Dat wijf is lijp’, liet ik me terloops ontvallen, zonder daarbij verder iets te denken of te bedoelen. ‘Mijn moeder’, reageerde hij zichtbaar lamgeslagen. Hij vond, en ik voelde, mij een zak.

De zak van Sinterklaas is om redenen van kindvriendelijkheid in de loop van tijd in onbruik geraakt. De Goedheiligman oordeelt niet meer of men stout of zoet is geweest, maar moet er voorshands van uitgaan dat iedereen zich voldoende betamelijk zal hebben gedragen en is daarmee verworden tot een soort pakketdienst. Nog kwalijker wordt het als de Sint écht zou vinden dat iedereen zo lief is dat de zak moet worden afgeschaft. Want als hieraan geen heimelijke pedofiele aanvechtingen ten grondslag liggen, zouden zijn geestelijke vermogens hierdoor wel eens ernstig in geding kunnen komen. De Sint zou van de weeromstuit wel eens in de eigen zak kunnen belanden.

Wat pakketdiensten betreft kan er voor TNT nog wel een zakje bij de talrijke postzakken die onder druk en invloed van de stakingen zijn opgetast in de depots. Voor iedere ontslagen postbode wordt een uitzendkracht bij TempoTeam gerecruteerd, die voor een gequoteerde beloning van drie uur minimumloon per dag diens wijk mag gaan doen. Maar soms geldt gerechtigheid voor genade, want het middenkader dat nu zo hartstochtelijk schoon schip maakt onder de postbezorgers wacht binnenkort zelf de zak. Zij zijn bij een alsdan gedecimeerd onderkader zelf wegens overtalligheid immers als volgende aan de beurt.

Ook de basisschool van mijn zoontje, thans groep 4, mag van mij in het Sinterklaselijk jute worden gestopt. De moederlijke schoolpleinkliek kwam in het geweer vanwege stuctureel pestgedrag en een dubieus pedadogisch klimaat in de klas. Een avondje crisisberaad met de betrokken ouders werd spoorslags door de school belegd. Er dreigde immers een moederrevolte en wie vreest dit nu niet? Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn afgrijzen en ik besloot de avond met mijn aanwezigheid op te luisteren. Ik was niet verbaasd toen ik zag dat ik als enige vader was komen opdagen, en vroeg mij tijdens het beraad hardop af hoe men zo goed kon weten wat er zich allemaal op school afspeelde terwijl men immers zelf thuis of op werk was, waarop een warrig verhaal over voelsprieten volgde. Een huilende moeder deed voorts verslag van de hoon die haar zoontje ten deel viel in verband met de kleur van zijn schrift, terwijl ik mij intussen afvroeg of Onze Lieve Heer de dood niet was vergeten en de hel reeds bij leven op mij neer had laten dalen. De moederlijke onlust werd uiteindelijk bestuurlijk gedempt, met twee maal drie uurtjes sociale vaardigheidstraining.

Wat mij hieraan nog steeds fascineert is, dat ik niet in goede justitie kan kiezen wat mij meer ergernis bezorgt: de kafkaanse spasmen van het schoolbestuur of de hormonale spasmen van de verenigde schoolpleinmoeders. De Sint heeft, in al zijn menslievende verdwazing, zijn zak aan de wilgen gehangen. Hem beveel ik volgend jaar napalm aan.